zondag 18 juni 2017

De kortzichtigheid van sommige mensen

Toen ik gisteren een stapje in de wereld zette met Floran en wij gezellig op de drukke Demerstraat in Hasselt kuierden, trapte er een man bewust op mijn hielen.

Toen ik naar hem keek, zei hij dat we sneller moesten gaan en dat we 'taffelaars' waren.

Ik zei tegen hem dat Floran niet sneller kan omdat hij een beperking had.

Hij zei dat we express trager waren en dat we dan nog sneller konden en niet zo moesten taffelen.

Ik dacht even dat ik niet wist wat ik hoorde. Allerlei gevoelens borrelden in mij op en uit pure onmacht zei ik dat hij dom was (stoer Uschi, heel stoer).  De man en zijn bijbehorend gezin wandelden gewoon snel door. Daarna werd ik overmand door verdriet. Gelukkig kwamen Floran en ik heel wat bekenden tegen en erover praten heeft mij geholpen.

Floran heeft er echter lang mee gezeten. Het is namelijk al de derde keer dat ons zoiets overkomt.

Eerst reed in de Delhaize een man met zijn kar bewust tegen Floran zijn benen, omdat hij door wilde en Floran hem in de weg stond.

De tweede keer liep een man achter ons toen we de deur uitgingen in de Delhaize en zei dat we sneller moesten zijn en nu dit.

Floran zei tegen mij dat hij het niet kon loslaten, het bleef in zijn hoofd rondspoken. Hij vroeg of mensen tegen mij ook al zo gedaan hadden en ik beaamde van wel.

Niet alle mensen op de wereld zijn begripvol. Hun gedrag wordt gevoed door hun frustraties, veroorzaakt door angst en gejaag. Even stilstaan en kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is, is er niet altijd bij.


Gelukkig komen wij op ons pad ook liefdevolle mensen tegen, die Floran benaderen met een stralende glimlach en die de tijd nemen om een gezellig babbeltje met hem slaan.

Oef, alles is nog niet om zeep.


vrijdag 16 juni 2017

1.5 Jaar na de SDR-operatie

De laatste Floran Superman update na de check-up in Pellenberg:

Floran zijn benen zijn blijkbaar zo goed, dat de arts tegen hem zei: "Ga maar gewone sandalen kopen, want deze zijn te groot als je ook zonder spalken mag stappen."
Ook 's nachts moeten de kniestrekkers maar een uurtje aan en niet meer de hele nacht.
Dus de spullen die van pamperleeftijd tot nu gebruikt worden, mogen stilletjes aan afgebouwd worden.




Floran moet nu wel meer oefeningen doen om een ander stappatroon aan te leren (niet meer door de knieën buigend, hielen op de grond en voeten niet naar binnen draaien), anders is dit niet blijvend.

Ook bij het bezoek van de thuisbegeleiding werd er gesproken over een eventuele langzame terugkeer naar huis als, maar dan ook alleen als, het goed zou gaan in de vakantie en wij zijn verkeerde gedrag kunnen ombuigen, wat zeker niet simpel gaat zijn. En dat is 'onze' taak uiteraard, en niet die van Floran.

Toch moeten we niet vergeten dat Floran een zware rugzak met zich meedraagt.
Wat zit er allemaal in zijn rugzak en hoe komt die frustratie er soms uit pure onmacht en angst uit?



Ook daar gaan we aan werken. Hij heeft al ongelofelijk veel afgezien. Los van alle fysieke pijn is hij ook nog vaak van ons (en vooral mij als mama) gescheiden geweest, wat hem zeker getekend heeft. Maar zelf ben ik ook getekend door een onveilige hechting. Dat wordt dus een dubbele klus.
De eerste kleine stap die we gaan ondernemen is aan Floran (en mijn) hechtingspatroon werken. Samen uitstapjes met mama alleen, af en toe eens terug op de schoot nemen, wat schommelen... Floran hoort namelijk 'BIJ' dit gezin en is geen apart aanhangsel dat er af en toe even bij mag. Dat is echter wel het gevoel dat we hem onbewust gegeven hebben.

Onze eerste uitstap hebben we al gedaan. Mama en zoon samen naar 'de Stad' Hasselt. Rondkuieren, winkeltjes doen en iets gaan drinken. Wat was dat leuk.
Alles gaat wel een beetje trager op zo'n dag, en ook daar moet bustling mama zich bij neerleggen en leren te leven in het 'nu', en niet in wat nog allemaal zou moeten gebeuren na de uitstap. Gewoon.. wandelen en aanvaarden dat het is wat het is, zonder meer. Elkaar liefdevol ontmoeten op de trein der traagheid.


Zijn zelfvertrouwen gaan we proberen te vergroten door het geven van de juiste complimenten. Dat is ook niet moeilijk, hij heeft namelijk zoveel talenten! 
Ook dit is een erg vreemde situatie voor mij. Ik geef zelf trainingen aan leerkrachten, ouders en kinderen over talenten, de kracht van complimenten en wat dat allemaal met je zelfvertrouwen en weerbaarheid kan doen. Tegelijkertijd is dit zo moeilijk toe te passen als 'mama' zijnde. Het is anders. Ik ben thuis geen trainer. Hier ben ik gewoon 'mama'. Een mama die het soms moeilijk vindt om korter en consequenter te reageren op Floran, omdat ze alles onder de mantel der liefde wil bedekken en geen escalaties wil. Escalaties die echter nodig zijn, om het gedragspatroon van Floran, dat door alle onmacht, pijn en frustraties ontstaan is, te doorbreken.




Het klinkt allemaal een beetje utopisch en de realiteit zal zeker veel zwaarder en moeilijker zijn dan beschreven, maar... waar een wil is is een weg. Wij gaan ervoor en we doen het allemaal samen!

Ik dacht altijd dat deze situatie voor eeuwig zou blijven duren, maar.. blijkbaar is voor eeuwig niet voor altijd?

Mits onze juiste inspanningen uiteraard.

Onze harde werker... Wij zijn zo trots op hem. Hij is zoveel 'groter' dan wij.

maandag 9 januari 2017

Tomatis Therapie in Atlantis: de sonische geboorte

Frauke was intussen zover dat ze de 'Sonische Geboorte' mocht ondergaan. De moederstem die tot nu toe helemaal gefilterd was werd langzaam maar zeker hoorbaar, tot het moment dat Frauke mij een heel verhaal hoorde vertellen.

Men had me al gezegd dat dit Frauke's gedrag een 5-tal dagen zou kunnen beïnvloeden en dat we haar op dat moment met veel liefde en geduld moesten bejegenen.

Ik wist niet goed wat te verwachten, maar wat er gebeurde was zo mooi!

Frauke werd ongelofelijk aanhankelijk. Vroeger zou ze nooit een zoen gegeven hebben, maar nu overlaadde ze me met kusjes en knuffels. Ook papa speelt plots een heel andere rol. Waar haar gerichtheid vroeger hoofdzakelijk op mij was, is ook papa nu haar grote God. Ze overlaadt ons voortdurend met de grootste liefde. Zo mooi om te ervaren.

Ook is ze veel wijzer geworden. Ze denkt dieper na, is begripvoller en behulpzamer.

In onze ogen was ze al geweldig, maar dit kleine extraatje is uiterst welkom!



Floran was nog niet klaar om mama's warme, veilige baarmoeder los te laten. Hij moet nog even wachten op de Sonische geboorte. Maar ook hij is sinds de laatste therapie weer gegroeid. Hij denkt zoveel en zo diep na. Hij stelt te moeilijkste vragen en stelt ook alles wat we zeggen in vraag. Mensen hun emoties lezen zal moeilijk blijven. Het is echter al heel knap als hij zelf kan verwoorden wat hij voelt, ook al is het veel tegelijkertijd.
Ook denkt hij meer over zijn emoties na en staat stil bij wat ze allemaal teweeg kunnen brengen. Wij horen hem steeds vaker zeggen: "Sorry, het overkwam me gewoon, ik kon het niet tegenhouden.."


De investering die we allen moeten doen om deze therapie te blijven volgen is heel groot, maar wat we ervoor terug krijgen is immens!

Het leven is een grote uitdaging, fantastisch toch!


vrijdag 30 december 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie: Verbondenheid en afscheid.

Het zit er voorlopig weer op, ons weekje therapie in Sint-Truiden.

Hoe intens en zwaar het ook steeds weer is, toch valt er ook zoveel moois te zien en te beleven.
Josef en Astrid Vervoort en hun medewerkers gaan echt tot het uiterste om de tijd die de kinderen en hun ouders hier spenderen, zo aangenaam mogelijk te maken.

Zo hadden ze op 26 december ervoor gezorgd, dat na de lange dag in therapie, de kinderen de Kerstman konden ontmoeten in de sprookjesachtig mooi versierde cafetaria. Elk kind kreeg zijn eigen zak met tal van leuke hebbedingetjes en de kinderen die niet durfden, mochten de Kerstman in hoogst eigen persoon aan hun tafeltje verwachten. Hij deed er dan alles voor om de kinderen (en mij ;)) een rustig en veilig gevoel te geven.




Ook Josef Vervoort zelf komt dagelijks langs en begroet iedereen persoonlijk. Het een geen 'baas' die de boel van veraf in het oog houdt. Neen, hij begeeft zich onder de mensen, knoopt gesprekken aan en vraagt aan de kinderen en ouders hoe het met hen gaat. Je kan ook werkelijk zien op de manier waarop hij de kinderen bejegent dat hij ze een warm hart toedraagt.

De rest van de week hebben de kinderen in de speelhal geravot, geknutseld, Uno en Mensch ergere dich nicht gespeeld.



En ja hoor, ons Frauke spreekt intussen al een aardig mondje Duits. Elk nadeel heb ze voordeel (of: jeder Nachteil hat auch einen Vorteil - grijns).

Maar niet enkel de kinderen hebben weer veel tijd met elkaar doorgebracht, ook wij ouders zitten heel vaak samen. Ouders komende van heinde en ver, met dezelfde zorgen en aspiraties. Dat allemaal zorgt voor een immense verbondenheid, zowel tussen de kinderen als de ouders.

Het afscheid viel dus weer zwaar voor de kinderen. Floran en zijn prachtige Melina moeten weer wachten tot de volgende vakantie om hun smachtende, platonische liefde terug te kunnen beleven en Frauke moet haar vriendschap met Sophie en Yaris ook even on hold zetten.


Traantjes..

Maar wat is er mooier dan uitkijken naar iets moois?!
Tot in de Carnavalvakantie, Atlantis!


woensdag 28 december 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie: Negatieve energie en het effect op je zijn.

Vandaag zei een begeleidster 'shhht' tegen enkele kinderen (en geloof me, soms moet je ook eens ingrijpen). Floran heeft echter een zware schrikreflex en hij heeft zich ZO verschrokken, dat hij na de sessie, toen hij al een hele tijd bij me zat, plots in huilen uitbarstte. Hij was helemaal van zijn melk, riep dat hij niets gedaan had, dat hij niet stout is, dat de begeleidster stom is en dat hij nooit meer wilde gaan. Dat uitte zich vervolgens weer in irrationeel, irritant, pesterig gedrag naar mij en zijn zus toe. Nice one.

Het kost mij soms al mijn energie om hem proberen in toom te houden zonder zelf boos te worden en terwijl ik het moeilijkste tracht te voorkomen, voel ik de energie zo wegstromen uit mijn lichaam.


Na 1.5 h rust proberen te bewaren, ben ik steeds weer ongelofelijk blij dat de volgende sessie begint en ik weer 1.5 h heb om te bekomen.
Ik vond het een goed idee om iemand (niet mijn man) te bellen in de pauze, om te ventileren. Dat was blijkbaar niet zo'n goede zet. Ik kreeg namelijk te horen dat ik te veel geld uitgaf aan onzin, dat Floran nooit zou beter worden, dat ik veel te veel tijd en energie in de kinderen steek en dat ik er niets ga uithalen. Ik zou beter thuis blijven. Neen, het zou NOOIT of te nimmer beter worden, ik moest er mij maar bij neerleggen.

Dus, soms moet je beter nadenken en kijken wie in je omgeving wél en wie niet als hulpbron kan fungeren.

Helemaal leeggezogen zit ik weer 1.5h in de cafetaria, te genieten van even geen raar, buitensporig gedrag in mijn buurt en afwachtend tot de volgende krachtenrovende kinderpauze.

Maar ik blijf wel bij mijn leuze:



En Floran ook!


maandag 26 december 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie, dag 1 - Kerstvakantie

De eerste sessie van 1,5h van de eerste dag zit erop.
Tijdens de daaropvolgende pauze begon Floran's gedrag zoals steeds helemaal te veranderen. Een sessie van 1,5h luistertherapie is voor Floran immens vermoeiend. Terwijl we alles uit de kast halen om hem bezig te houden (Mens erger je niet, Uno..) moet ik ook enorm mijn best doen om hem proberen zo rustig mogelijk te houden - en mezelf ook. Hij roept ontzettend luid, gibbert, vertelt de reinste waanzin, gooit met spullen, speelt vals en pest. En het toppunt.. hij doet het niet eens expres. Zodra de koptelefoon op zijn hoofdje gaat schieten de axonen van zijn neuronen alle kanten op. Ze lijken volgens mij op een bolletje wol dat helemaal in de knoop zit.



Betekent het dat zijn synapsen nieuwe en betere verbindingen aan gaan? Vermoedelijk wel. Ik zie alleszins dat het stoomt in zijn hersenpan!


Nog twee sessies te gaan vandaag. En dan nog 4 dagen van dat. Hold your horses mommy!
--> En het feit dat ik elke pauze met 4 kinderen met ADHD en eentje met een ontploffende hersenpan in een minuscule ruimte zit maakt het er niet gemakkelijker op.

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie, dag 1 - Kerstvakantie

Hier zijn we dan weer. Dit is al onze derde vakantie die we aan de Tomatis-therapie spenderen.
Waar alle mensen in de vakantie lekker kunnen uitslapen en 'chillen' is het voor ons vroeg dag geblazen. Voor dag en dauw staan we op, maken ons klaar en reppen ons met tassen vol eten, drinken, speelgoed en spullen voor mama naar Atlantis in Sint-Truiden.

Men zou zich kunnen afvragen waarom we dit allemaal toch doen. Wel, dat is zo klaar als een klontje. Omdat het werkt.
Sinds de eerste keer in de grote vakantie is er bij Floran al heel wat veranderd. Nee, zijn emoties heeft hij nog steeds niet onder controle, maar hij denkt nu veel dieper na. Hij stelt heel veel in vraag. Hij neemt niet meer zomaar alles klakkeloos voor waar aan.
Dat is voor ons ook niet altijd even evident. Geef maar eens antwoord op een vraag zoals:
"Waarom zit ik eigenlijk op internaat? Waarom zit zus niet op internaat en ik wel? Ik zit niet in een rolstoel maar kan stappen, ik kan zelfstandig eten en drinken, ik kan mezelf aankleden, ik geef de geiten in de weide eten en ik kan me beheersen". (Nu, dat laatste, daar knelt het schoentje juist, maar dat kunnen we niet zeggen uiteraard).
Op zo'n moment zou het makkelijker zijn moest hij hier niet zo diep over nadenken. Dat brengt intense gevoelens teweeg.

Wat het bij Frauke al gedaan heeft is moeilijker te zien. Ik heb de indruk dat ze zich iets beter kan focussen en dat ze sneller hoort wat ik zeg. Ze is al iets meer 'aanwezig'. Ook heeft ze meer door. Zo heeft ze zelf ontdekt wie de Sint en de Kerstman eigenlijk vertegenwoordigt door nauwgezet te observeren en overal te goed te luisteren ;)

Dus ja... hier zitten ik dan maar weer, in de cafetaria, met de laptop en een boekje, te studeren. We kunnen er allemaal alleen maar beter van worden.


woensdag 31 augustus 2016

De lange vakantie is voorbij...

Vanmorgen moest ik Floran voor het eerst sinds lange tijd op school afleveren. Morgen is het de eerste schooldag na een heel jaar thuis geweest te zijn. Dus moet hij ook weer op internaat.

Het afscheid was hartverscheurend. Het verdriet dat hij voelt is echt en diep. Zelf voel je het afscheid snijden tot op je bot. Het is een kil gevoel van onmacht dat je hele lichaam vanbinnen doet trillen. Voor je kind verbijt je het verdriet. Je verpinkt geen traan, lacht en zegt dat het leuk gaat zijn, dat hij allemaal leuke dingen gaat doen, dat het maar voor even is en dat hij zo terug thuis is. Maar je weet wel beter.. en hij eigenlijk ook.


Onlangs zei Floran in de auto: "Mama, ben ik gehandicapt?" Ik vroeg hem waarom hij dat dacht en hij zei: "Het staat hier op deze kaart. Floran, gehandicapt." Ik vroeg hem wat hij zelf daarvan vond. Hij zei dat hij gehandicapt was.

Floran is geen kleuter meer. Hij 'weet' al zoveel meer. Hij vraagt ook waarom 'hij' op internaat moet en zijn zus niet. Waarom hij niet gewoon met de bus kan thuiskomen, net zoals zij. Wat hij verkeerd heeft gedaan..

Leg het allemaal maar eens uit.

Toen hij drie jaar geleden voor het eerst op het internaat ging was de pijn hartverscheurend. Nu, drie jaar later, is er eigenlijk nog niets veranderd. Je kan het niet delen met je ouders, die zeggen dat het leven hard is. Je kan het niet delen met je vrienden, die zeggen dat het beter zo is voor iedereen, je kan het niet delen met je partner, die heeft ook zijn pijn.. en Floran? Die kan het ook niet delen, want iedereen zegt voortdurend tegen hem hoe leuk het toch is, dat hij dat mag doen.

Elk afscheid doet pijn, langs weerszijden. De dag op voorhand begint het te knagen, en het knagende gevoel blijft de hele volgende dag van 's ochtends vroeg tot diep in de nacht. Het lijkt wel een beetje alsof je langs binnenuit wordt opgegeten. De volgende dagen mindert het.. beetje bij beetje.. en in het weekend is het helemaal voorbij. Dan zijn we eindelijk weer samen. Tot zondagavond. Dan begint het weer helemaal opnieuw.

Afscheid. Het went nooit.

zaterdag 27 augustus 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: dag 12

Het eerste blok van 12 dagen therapie zit erop. Nu een 9-tal weken pauze en dan staan er weer 5 dagen op het programma.

Intussen hebben wij ook de resultaten van de tweede luistertest van beiden gekregen. Vooral Floran zijn grijze massa heeft een ongelofelijke vooruitgang geboekt en dat op diverse vlakken!

Men heeft besloten dat Floran en Frauke best ook twee keer per dag de Giger gebruiken. Dat is een toestel waarbij de kinderen op hun rug liggen en met hun handen en voeten tegelijkertijd met een bepaalde, stabiele snelheid moeten fietsen. Dit zou vooral goed zijn om het wiskundig, logisch denken te stimuleren.
Bij Floran gaan we hiermee wachten tot in de herfstvakantie, Frauke kon echter al beginnen. 



Het paardrijden is dan weer goed voor de motoriek. Dat zal Floran ook heel goed doen. Frauke geniet er intussen met volle teugen van, en dat samen met haar 'nieuwe' vriendinnen.


Ik heb het gevoel dat Floran socio-emotioneel aan het veranderen is. Het helpt uiteraard dat de kinderen hem actief betrekken in hun spel en hem een veilig gevoel geven. In het begin wilde hij niet zoveel met de anderen spelen en bleef hij liever dichtbij mama. Op het einde speelde hij steeds  'der Schlauer Pirat' met de kinderen en moest hij hen vangen. De kinderen op hun beurt waren zo lief en vertraagden hun spel voor hem.
Er was ook een incident waarbij Floran over een kabel struikelde en per ongeluk iemand zijn strijkparels door elkaar liet vallen. Vroeger zou hij achteraf heel boos geweest zijn en gillen en tieren, zonder dat hij vertelde wat er gebeurd was. Nu kwam hij buiten en toen zus zei: "Floran heeft met zijn hand op iemand zijn strijkparels geklopt!", zag ik hem gefrustreerd en boos worden, maar in plaats van wild te tieren zonder te zeggen wat er was werd hij eerst (terecht) boos op zijn zus (sloeg haar weliswaar in frustratie) en VERTELDE dat hij gestruikeld was en dat het een ongeluk was en toen.. begon hij hartverscheurend te huilen. We zijn erin geslaagd om hem te troosten en konden daarna gaan spelen. Zo zou het vroeger niet gegaan zijn. Dan zou ik lange tijd met een lastige burger gezeten hebben. 

Het lange verblijf in het therapiecentrum heeft ons allen nieuwe vrienden opgeleverd. Floran heeft er een geweldig lief vriendinnetje bij die hem voortdurend helpt en goed voor hem zorgt. Ze lopen steeds hand in hand. Hij heeft ook een nieuw klein vriendje van vier, zijn 'beste vriend' zegt hij. 
Dat jongetje sprak trouwens amper 12 dagen geleden en ratelt nu de oren van je hoofd. Ik ben getuige want het is mijn hoofd!


Floran zegt dat hij zijn nieuwe vrienden inclusief de ouders ongelofelijk gaat missen. Dat is heel wat voor onze emotioneel gesloten Floran. 

En ook omgekeerd is het zo. De andere kinderen gaan onze kinderen ook erg missen. Frauke haar vriendinnetje vroeg of ze naar haar verjaardagsfeestje wilde komen, ze mocht ook blijven slapen. Dat zou geweldig zijn, ware het niet dat ze 800 km verder woont..
Voor ons ouders is het gemakkelijker. Wij hebben 'Facebook', sms, Skype en dergelijke. En wij weten sowieso dat we elkaar in de herfstvakantie weer een weekje terug zullen zien. 

Atlantis zorgt dus niet alleen voor motorische en socio-emotionele groei, maar brengt ook ouders en kinderen dichter bij elkaar. En is het dat niet waar de wereld om draait? 


Verbondenheid!

Einde van het eerste deel van ons avontuur!

maandag 22 augustus 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: dag 8

De therapie begint toch wat door te wegen bij de kinderen. Vooral aan Floran is het te merken.

Doorheen de jaren hebben wij ontdekt dat, als Floran een sprongetje maakt, hij de maanden ervoor werkelijk heel erg moeilijk gedrag vertoont. Hij plaagt zijn zus, spreekt ons tegen, kijkt scheel, luistert niet meer en maakt veel lawaai.

De laatste twee dagen begint het weer. Zijn gedrag is aanzienlijk veranderd. Als hij iets wil, moet het onmiddellijk, hij slaat me, spreekt me tegen, plaagt zijn zus, doet haar pijn en gooit met spullen in het rond.
Ik ga er dus vanuit dat er in zijn hersenen allerlei beweging is en dat het niet enkel de vermoeidheid is die toeslaat.



Frauke is na de therapie gewoon moe en prikkelbaar. Bij het minste begint ze te huilen of wordt ze boos (om daarna dan weer te huilen). Ook heeft ze serieuze walletjes onder haar ogen.


Ik ben toch erg onder de indruk van wat Astrid en Jozef Vervoort daar doen in hun eigen gecreëerde paradijslijke Atlantis. Op dit moment klinkt het voor velen ongelofelijk en haast futuristisch. Als je echter verder kijkt dan je neus lang is en wat opzoekingswerk doet, zal je zien dat de wetenschap al ver staat wat hersenonderzoek betreft. Zouden mensen nu werkelijk van heinde en ver komen, voor een hoax? Dat geloof ik niet. Er verblijven er mensen van Duitsland, Frankrijk, Kroatië en noem maar op. Voor de volgende sessie van 5 dagen zijn de kamers in de buurt al helemaal volgeboekt!

Wat gebeurt er allemaal in Floran's hersenen?

In toekomst zal men zelfs 1 de synaps van 1 neuron terug kunnen herstellen.
Dat zal ziektes zoals o.a. Parkinson kunnen genezen.
Tijdens de therapie echter hebben ze echter een geweldige tijd. Frauke heeft hier al een aantal nieuwe vriendschappen geknoopt en ze is vooral close met een meisje van de Bodensee, Melina.
Ze lopen hand in hand de therapie binnen, spelen tijdens de pauzes samen in de speeltuin, delen hun eten en proberen elkaar in hun mengelmoestaaltjes te verstaan.
Melina's grote zus Sophie en de kleine Yaris spelen ook vaak mee. Het mooie eraan is dat ze ook steeds Floran betrekken in hun spel. Floran is dan de boze piraat en hij moet de rest vangen.

Op een gegeven moment heb ik wel een cruciale fout gemaakt, ik heb namelijk UNO uitgehaald. Niet enkele Floran, Frauke, Melina en Sophie spelen mee. Nee hoor. Telkens als er een kindje dat voorbij gewandeld komt Uno op tafel ziet liggen komt het naast mij staan, tot ik zeg: "Wilst du auch mitspielen?" Ons team groeit. Onze taalvaardigheid ook.


Ook ik heb al fijne contacten gelegd, namelijk met de ouders van Melina, Sophie en Yaris.
Zij vertelden mij dat ze zo'n moeilijkheden hebben met de school van Melina. Ze aanvaarden maar niet dat Melina ADHD heeft en doen, ondanks de diagnose, geen enkele tegemoetkoming. Sticordimaatregelen bestaan er al helemaal niet. In de plaats daarvan berispen ze het kind voortdurend en zetten het dan uren alleen op de gang. Daar heeft Melina dan op een bepaald moment (uiteraard en terecht) drie meter van de muur gekleurd. De school vroeg daarop aan de ouders om het overschilderen te vergoeden. Een kind van negen met ADHD (of zonder, hoedanook) drie uren zonder supervisie helemaal alleen op de gang laten zitten?Het kind voortdurend berispen? Wat doet dat met het welbevinden, de betrokkenheid en zelfvertrouwen? Melina heeft een iq van 140 maar wil niet meer meewerken op school. Ze wil ook geen huiswerk maken. Hoe zou dat wel komen?
Hoedanook, in hun regio in Duitsland mag men een kind niet zomaar van school veranderen. Dat is overheidsbepaald en heeft te maken met het aantal kinderen op school. Hun enige optie zou verhuizen zijn.
Dit soort onderwijs zou voer zijn voor Sir Ken Robinson!



Wat zijn we dus blij dat we hier in België wonen, waar we zomaar van school kunnen veranderen als ze ons niet aanstaat en we vaak voldoende hulp krijgen voor onze kinderen in nood.

Soit. We zijn dus allemaal moe en prikkelbaar. Maar het weegt niet op tegen de hoop die het ons geeft.

Ik verdiep me intussen verder in het boek van de heer Alfred A. Tomatis zelf en tracht een tipje van de sluier op te lichten.
Daarna ga ik me verder op het brein richten, want een mevrouw uit Lyon heeft me een goede boeken tip gegeven en ik wil ook graag op de hoogte zijn van alles wat er met onze kinderen gebeurt, ook ben ik benieuwd naar de ongebreidelde mogelijkheden van onze hersenen. Lezen maar!