dinsdag 13 februari 2018

Wil jij weten hoe het voelt om niet veilig gehecht te zijn?



Laat mij je niet voor de gek houden met mijn gezicht.
Want ik draag een masker.
Een masker, dat ik niet durf af te zetten.
‘Doen alsof’ is mijn tweede natuur.
Maar laat mij je alsjeblieft niet voor de gek houden.
Ik geef de indruk dat ik zelfverzekerd ben.
Dat alles zonnig is, zowel binnen als van buiten.
Dat ik niemand nodig heb.
Maar alsjeblieft geloof mij niet!

Aan mijn uiterlijk zie je niets.
Maar daaronder voel ik verwarring en angst.
Ik voel eenzaamheid en pijn.
Maar dat verberg ik, want ik wil niet dat iemand dit ziet
Mijn zwakte veroorzaakt paniek in mij.
Ik ben bang dat ze mijn angst en pijn kunnen zien.
En daarom draag ik mijn masker.

Ik heb hulp nodig van mensen zoals jij.
Mensen die genoeg van mij houden om te blijven helpen.
Hulp en zorg is wat ik nodig heb.
Maar dat vertel ik je niet.
Want dat durf ik niet.
Ik ben bang dat je mij dan minder waard zult vinden.
Ik ben zo bang dat ik niets ben, dat ik slecht ben.
En dat jij dat dan zal zien en mij gaat afwijzen.
Net als toen.

Dus ik speel mijn spel, mijn wanhopige spel.
Ik hou niet van verstoppen of van oppervlakkigheid.
Ik wil ook liever gewoon lief zijn
Maar daar moet jij mij bij helpen.
Ik kan dit niet alleen.
Jij moet een hand naar mij uitsteken, ook al lijkt dit het laatste wat ik wil.
Jij alleen kunt mijn leegte en mijn pijn wegnemen.


Je helpt me elke keer als je liefdevol naar mij bent.
Jij bent de enige die de muren om mij heen kan afbreken.
De muren waarachter ik angstig woon.

Jij bent de enige die mijn masker kan afnemen.
Mij kan redden uit de schaduwwereld van onzekerheid en angst.
Ik zal niet gemakkelijk voor je zijn.
Een lang gevoel van waardeloosheid bouwt dikke muren.
Hoe dichterbij je komt, hoe meer ik je zal afwijzen.
Ik weet het.
Het is niet logisch, ik snap er zelf nog het minste van.
Ik vecht tegen het gene waar ik zo naar verlang.
Gelukkig zijn liefde en geduld sterker dan de hoogste muren.

Want achter die muren ligt mijn hoop
Alsjeblieft breek deze muren af met jouw kracht, geduld en onvoorwaardelijke liefde.
Want het kind in mij is beschadigd en erg alleen.
Heb mij lief.
Ook als ik niet lief kan zijn.
Heb mij lief.
Ook als ik je alleen maar afwijs.
Laat mij niet alleen.
Ook niet als anderen jou laten vallen om wie jij bent voor mij.

Laat het kind in mij niet verdrinken in deze eenzaamheid, verdriet en angst.
Help mij deze muren af te breken, zodat wij elkaar mogen ontmoeten in rust en vertrouwen.
In eenheid en liefde.
Gewoon zoals het zou moeten zijn.
Zonder als die angst en die pijn.

Eens heb ik geleerd dat liefde alleen maar pijn kan zijn.
Leer mij alsjeblieft dat liefde fijn mag zijn.

Uit het Engels, naar Charles c. Finn, vertaald en uitgebreid door Kees de Vries. Verspreiden is toegestaan. 2008 Kees de Vries

maandag 15 januari 2018

Sociale isolatie

Hoe is het als je speciale kind in regressie gaat? Even terug naar af. Terug naar jonger...

Ik vermoed dat Floran momenteel met tal van dingen worstelt, die hij zowel cognitief als emotioneel niet geplaatst kan krijgen.

Waarom heb ik een beperking?
Wat voel ik?
Wat voelen de anderen?
Wat vertellen ze allemaal?
Waarom mag je niet vloeken?
Waarom moet ik vaker naar het ziekenhuis of naar de dokter?..
En vooral... waarom moeten mama, papa en zus dat niet?

Floran heeft dus een terugval omdat zijn hoofd te vol negatieve ervaringen en gevoelens zit die hij niet kan plaatsen, en wat we ook uit de kast halen, niets helpt.

We proberen leuke dingen met hem te doen, spelletjes spelen, gamen, samen koken. De meeste dingen lopen echter minder goed af. Er zal altijd wel iets zijn dat we onwetend verkeerd doen of zeggen, waardoor hij getriggerd wordt.

Met ons vieren als gezin een uitstapje doen lukt zelden. Het loopt haast altijd af met een boze Floran, twee zenuwachtige ouders en een bezorgd zusje. Wat is het alternatief? Enkel 1 op 1 uitstapjes of spelletjes. Als een van ons twee met Floran weggaat en heel, maar dan ook héél voorzichtig is, lukt het wel. De andere partner blijft dat thuis met zus. Of omgekeerd. Een partner gaat weg met zus (Floran vraagt dat ook letterlijk) en de andere blijft thuis met Floran. Dat laatste gaat zelfs heel goed.

Af en toe zetten we toch door en gaan we samen iets eten of drinken. Altijd op dezelfde plaats. Zo veroorzaken we zo weinig mogelijk stress door verandering. Ook dat is moeilijk. Hij roept vaak luid of staat vaak op. Als we dan zeggen dat hij moet gaan zitten of stiller moet zijn, gaat hij express het tegenovergestelde doen. Wil hij een extra drankje of chipje en we zeggen nee....
Hij wil graag onmiddellijk wat hij in zijn hoofd heeft. Het moeilijke is.. wij weten niet wat hij in zijn hoofd heeft. En misschien... weet hij het zelf ook niet maar zit hij gewoon met dat prangende gevoel dat hij iets wil.. maar wat? Maar zelfs als hij niet weet wat hij wil op dat moment, dan nog wil hij dat wat hij niet weet onmiddellijk. Gemakkelijk toch?

Op school is hij Dr Jeckyll, thuis is hij Mr Hyde. Twee personen in een hoofdje.

Ga als gezin maar eens samen weg als Mr Hyde aanwezig is. Mr Hyde kan in het openbaar roepen, speekselen, slaan, tot in het oneindige luid zeuren en ons beledigen (waarbij ik vermoed dat hij niet eens weet wat die woorden allemaal betekenen).

Wij doen dus als gezin haast niets meer. Wij splitsen ons op als we een uitstap doen ofwel blijft iemand van ons thuis met Mr Hyde, waar hij dan plots weer een glimp van zijn ware, kwetsbare ik kan laten zien.

Samen.. wat is dat weer?

zondag 7 januari 2018

De spaghetti in Floran's peuter-/puberbrein

Het is al een hele tijd geleden dat ik nog iets op de blog gezet heb, dus ik dacht dat het nog eens tijd werd om een Floran-update te geven.

In april 2018 krijgt Floran de gezegende leeftijd van 12 jaar! De leeftijd van liefjes, idolen, vriendschappen.. Tja, wat doet dat allemaal met zo'n kindgeest- en lichaam?!


Een jongen met een socio-emotionele leeftijd van 2-3 jaar, een cognitieve leeftijd van ongeveer 9-10 jaar in een lichaam dat allerlei hormonen begint aan te maken.. dat loopt uiteraard niet van een leien dakje.

Al van toen hij klein was, was alles in extreme uitersten bij Floran. 
Wat liefde betrof, was het ofwel extreme liefde, waarbij hij bijna terug in me zo kruipen, of extreme afkeer, waarbij hij zich gedroeg alsof ik het vreselijkste was wat er op aarde rondliep.

Op school gedroeg hij zich van kleinsaf totaal anders dan thuis. Op school was hij steeds heel erg timide en voorbeeldig. Thuis viel hij in het andere uiterste. Gillen, slaan, spuwen, zijn zus pesten.. 
Op school zagen ze er niets van. Niemand kon het geloven.

Tot vorig jaar. Sinds 2017 krijgen wij thuisbegeleiding van de school zelf. En wat zelfs nog geweldiger is, Floran zijn persoonlijke begeleidster van het internaat komt bij ons aan huis!
Nu wordt er veel korter op de bal gespeeld en is er eindelijk meer inzicht in en begrip voor onze situatie. 
Er werd vanuit de school contact opgenomen met een psychiater en na enkele bezoeken en gesprekken kwamen we toch unaniem tot de conclusie dat de situatie erg complex is.

Ook het laatste ziekenhuisbezoek deed de dokters fronsen. Floran wilde niet meewerken, deed alles om de dokters te hinderen en gilde het hele gebouw bij elkaar toen men zijn benen wilde meten. 

Het witte papier op het bed werd helemaal versnipperd.

Er werd een hindernissenparcours aangelegd voor de artsen.

Hij gilde dat hij dood wilde en zei dat als ik hem een dag vroeger zou gekregen hebben dat hij geen handicap zou hebben en vroeg waarom ik hem nu net op vier april wilde krijgen.
Los van het feit dat hij een dik ziekenhuistrauma heeft opgelopen na de laatste SDR-operatie kan hij ook zijn handicap niet aanvaarden.
Ook wil hij geen contact met 'gewone' kinderen, want die hebben geen beperking en hij zegt dat hij zich schaamt.

Dus.. hebben wij samen met de psychiater besloten om toch over te gaan tot medicatie. Te beginnen met een heel kleine hoeveelheid Risperdal per dag, gewoon om de scherpe kantjes eraf te halen. Om de uitbarstingen wat binnen dijken te houden.

De eerste dagen leek hij rustiger en liever. Ook wel meer moe. Maar daarna ging het weer bergaf.

Op dit moment voelt hij zich fysiek niet goed. Als hij zich niet goed voelt, daalt zijn IQ met rasse schreden.
Hij sabbert aan zijn bloes, maakt voortdurend rare geluiden, gilt als hij iets wil en als hij het krijgt gilt hij weer dat hij het niet wil en weer omgekeerd, slaat, stampt en zegt dat hij ons wil vermoorden en in stukken snijden, om iets later weer zijn onmetelijke liefde voor ons te verklaren. 
En er is niets.. werkelijk niets dat wij kunnen doen om zijn welbevinden omhoog te krikken.  



Hij likt aan de spullen van zijn zus om haar te pesten (in zover het 'bewust' is), spuugt op haar of haar spullen en hangt voortdurend op een 20 cm afstand van mij, klagend. 

Volgens de school en de psychiater is het beter dat we hem terug fulltime op internaat zetten, eveneens in de vakanties. Onze liefde voor hem, medelijden en schuldbewustzijn maakt echter dat we het niet kunnen. Terwijl we vaak wel voelen dat het voor ons en voor zijn welbevinden beter zou zijn, want hier thuis is er enkel stress. Maar wat zijn hechtingsproblematiek betreft is dat dan weer nefast. 's Avonds mist hij ons vreselijk. Elke dinsdagochtend als we hem op de bus zetten veranderd hij weer in die lieve jongen, die ene van die twee jongens die wij kennen, huilt vreselijk en zegt dat hij ons gaat missen. Hij vraagt dan waarom hij en niet zijn zus? Hij kan zich toch zelf aankleden? Hij is toch zelfredzaam? Hij begrijpt het niet...  
En wij.. wij voelen ons schuldig. Want we kunnen niet met hem, maar ook niet zonder hem.

Ikzelf als kindertherapeut en jongerencoach blijf zoeken achter oplossingen. Ik wéét dat hij een hersenbeschadiging heeft op het niveau van zijn gevoelens. Toch wéét ik ook dat hij vol trauma zit.
Mijn opleidingen lichaamsgerichte traumatherapie voor kinderen heeft mij zoveel over Floran geleerd. Ik wéét nu dat zijn zoogdierenbrein geen gevaarsignalen doorgeeft aan zijn neocortex zodat die kan oordelen, waardoor hij onmiddellijk in zijn reptielenbrein schiet en in vecht- of vluchtmodus gaat. Extreem zelfs. 



Ik weet dat er nieuwe verbindingen 'kunnen' gecreëerd worden. Dat er mogelijkheden zijn nieuwe synaptische verbindingen aan te maken in het brein zodat de link naar de neocortex hersteld kan worden. Dat kan sowieso met een gewoon kinderbrein. Maar.. kan het ook met een beschadigd brein? Ik vermoed van wel, maar hoe? Ik als mama kan het niet zelf.


 Ik zoek al een hele tijd een therapeut die dat wél kan. Die er ook voor kan zorgen dat zijn opgeslagen energie van zijn hechtings- en ziekenhuistrauma's kan doen vrijkomen, zodat er plaats komt voor andere dingen. In zijn lijfje zit er een vuurbal die eruit moet! Momenteel wordt deze gewoon in bedwang gehouden door medicatie, maar dat lost het probleem voor 'hem' niet op. 


Er zijn amper therapeuten (en zeker niet in België) die werken met PTSD bij mensen met beperkingen. En het is juist DIE categorie van mensen die het meest lijden onder trauma's. 
Ik blijf dus voorlopig zoeken en lezen in de hoop dat ik een mirakel ontdek. Ik weet dat het bestaat, ik weet dat het kan. Ik weet enkel niet hoe. Misschien lukt het mij niet.. maar ooit gaat iemand het vinden. Want het brein IS modificeerbaar. 

zondag 18 juni 2017

De kortzichtigheid van sommige mensen

Toen ik gisteren een stapje in de wereld zette met Floran en wij gezellig op de drukke Demerstraat in Hasselt kuierden, trapte er een man bewust op mijn hielen.

Toen ik naar hem keek, zei hij dat we sneller moesten gaan en dat we 'taffelaars' waren.

Ik zei tegen hem dat Floran niet sneller kan omdat hij een beperking had.

Hij zei dat we express trager waren en dat we dan nog sneller konden en niet zo moesten taffelen.

Ik dacht even dat ik niet wist wat ik hoorde. Allerlei gevoelens borrelden in mij op en uit pure onmacht zei ik dat hij dom was (stoer Uschi, heel stoer).  De man en zijn bijbehorend gezin wandelden gewoon snel door. Daarna werd ik overmand door verdriet. Gelukkig kwamen Floran en ik heel wat bekenden tegen en erover praten heeft mij geholpen.

Floran heeft er echter lang mee gezeten. Het is namelijk al de derde keer dat ons zoiets overkomt.

Eerst reed in de Delhaize een man met zijn kar bewust tegen Floran zijn benen, omdat hij door wilde en Floran hem in de weg stond.

De tweede keer liep een man achter ons toen we de deur uitgingen in de Delhaize en zei dat we sneller moesten zijn en nu dit.

Floran zei tegen mij dat hij het niet kon loslaten, het bleef in zijn hoofd rondspoken. Hij vroeg of mensen tegen mij ook al zo gedaan hadden en ik beaamde van wel.

Niet alle mensen op de wereld zijn begripvol. Hun gedrag wordt gevoed door hun frustraties, veroorzaakt door angst en gejaag. Even stilstaan en kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is, is er niet altijd bij.


Gelukkig komen wij op ons pad ook liefdevolle mensen tegen, die Floran benaderen met een stralende glimlach en die de tijd nemen om een gezellig babbeltje met hem slaan.

Oef, alles is nog niet om zeep.


vrijdag 16 juni 2017

1.5 Jaar na de SDR-operatie

De laatste Floran Superman update na de check-up in Pellenberg:

Floran zijn benen zijn blijkbaar zo goed, dat de arts tegen hem zei: "Ga maar gewone sandalen kopen, want deze zijn te groot als je ook zonder spalken mag stappen."
Ook 's nachts moeten de kniestrekkers maar een uurtje aan en niet meer de hele nacht.
Dus de spullen die van pamperleeftijd tot nu gebruikt worden, mogen stilletjes aan afgebouwd worden.




Floran moet nu wel meer oefeningen doen om een ander stappatroon aan te leren (niet meer door de knieën buigend, hielen op de grond en voeten niet naar binnen draaien), anders is dit niet blijvend.

Ook bij het bezoek van de thuisbegeleiding werd er gesproken over een eventuele langzame terugkeer naar huis als, maar dan ook alleen als, het goed zou gaan in de vakantie en wij zijn verkeerde gedrag kunnen ombuigen, wat zeker niet simpel gaat zijn. En dat is 'onze' taak uiteraard, en niet die van Floran.

Toch moeten we niet vergeten dat Floran een zware rugzak met zich meedraagt.
Wat zit er allemaal in zijn rugzak en hoe komt die frustratie er soms uit pure onmacht en angst uit?



Ook daar gaan we aan werken. Hij heeft al ongelofelijk veel afgezien. Los van alle fysieke pijn is hij ook nog vaak van ons (en vooral mij als mama) gescheiden geweest, wat hem zeker getekend heeft. Maar zelf ben ik ook getekend door een onveilige hechting. Dat wordt dus een dubbele klus.
De eerste kleine stap die we gaan ondernemen is aan Floran (en mijn) hechtingspatroon werken. Samen uitstapjes met mama alleen, af en toe eens terug op de schoot nemen, wat schommelen... Floran hoort namelijk 'BIJ' dit gezin en is geen apart aanhangsel dat er af en toe even bij mag. Dat is echter wel het gevoel dat we hem onbewust gegeven hebben.

Onze eerste uitstap hebben we al gedaan. Mama en zoon samen naar 'de Stad' Hasselt. Rondkuieren, winkeltjes doen en iets gaan drinken. Wat was dat leuk.
Alles gaat wel een beetje trager op zo'n dag, en ook daar moet bustling mama zich bij neerleggen en leren te leven in het 'nu', en niet in wat nog allemaal zou moeten gebeuren na de uitstap. Gewoon.. wandelen en aanvaarden dat het is wat het is, zonder meer. Elkaar liefdevol ontmoeten op de trein der traagheid.


Zijn zelfvertrouwen gaan we proberen te vergroten door het geven van de juiste complimenten. Dat is ook niet moeilijk, hij heeft namelijk zoveel talenten! 
Ook dit is een erg vreemde situatie voor mij. Ik geef zelf trainingen aan leerkrachten, ouders en kinderen over talenten, de kracht van complimenten en wat dat allemaal met je zelfvertrouwen en weerbaarheid kan doen. Tegelijkertijd is dit zo moeilijk toe te passen als 'mama' zijnde. Het is anders. Ik ben thuis geen trainer. Hier ben ik gewoon 'mama'. Een mama die het soms moeilijk vindt om korter en consequenter te reageren op Floran, omdat ze alles onder de mantel der liefde wil bedekken en geen escalaties wil. Escalaties die echter nodig zijn, om het gedragspatroon van Floran, dat door alle onmacht, pijn en frustraties ontstaan is, te doorbreken.




Het klinkt allemaal een beetje utopisch en de realiteit zal zeker veel zwaarder en moeilijker zijn dan beschreven, maar... waar een wil is is een weg. Wij gaan ervoor en we doen het allemaal samen!

Ik dacht altijd dat deze situatie voor eeuwig zou blijven duren, maar.. blijkbaar is voor eeuwig niet voor altijd?

Mits onze juiste inspanningen uiteraard.

Onze harde werker... Wij zijn zo trots op hem. Hij is zoveel 'groter' dan wij.

maandag 9 januari 2017

Tomatis Therapie in Atlantis: de sonische geboorte

Frauke was intussen zover dat ze de 'Sonische Geboorte' mocht ondergaan. De moederstem die tot nu toe helemaal gefilterd was werd langzaam maar zeker hoorbaar, tot het moment dat Frauke mij een heel verhaal hoorde vertellen.

Men had me al gezegd dat dit Frauke's gedrag een 5-tal dagen zou kunnen beïnvloeden en dat we haar op dat moment met veel liefde en geduld moesten bejegenen.

Ik wist niet goed wat te verwachten, maar wat er gebeurde was zo mooi!

Frauke werd ongelofelijk aanhankelijk. Vroeger zou ze nooit een zoen gegeven hebben, maar nu overlaadde ze me met kusjes en knuffels. Ook papa speelt plots een heel andere rol. Waar haar gerichtheid vroeger hoofdzakelijk op mij was, is ook papa nu haar grote God. Ze overlaadt ons voortdurend met de grootste liefde. Zo mooi om te ervaren.

Ook is ze veel wijzer geworden. Ze denkt dieper na, is begripvoller en behulpzamer.

In onze ogen was ze al geweldig, maar dit kleine extraatje is uiterst welkom!



Floran was nog niet klaar om mama's warme, veilige baarmoeder los te laten. Hij moet nog even wachten op de Sonische geboorte. Maar ook hij is sinds de laatste therapie weer gegroeid. Hij denkt zoveel en zo diep na. Hij stelt te moeilijkste vragen en stelt ook alles wat we zeggen in vraag. Mensen hun emoties lezen zal moeilijk blijven. Het is echter al heel knap als hij zelf kan verwoorden wat hij voelt, ook al is het veel tegelijkertijd.
Ook denkt hij meer over zijn emoties na en staat stil bij wat ze allemaal teweeg kunnen brengen. Wij horen hem steeds vaker zeggen: "Sorry, het overkwam me gewoon, ik kon het niet tegenhouden.."


De investering die we allen moeten doen om deze therapie te blijven volgen is heel groot, maar wat we ervoor terug krijgen is immens!

Het leven is een grote uitdaging, fantastisch toch!


vrijdag 30 december 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie: Verbondenheid en afscheid.

Het zit er voorlopig weer op, ons weekje therapie in Sint-Truiden.

Hoe intens en zwaar het ook steeds weer is, toch valt er ook zoveel moois te zien en te beleven.
Josef en Astrid Vervoort en hun medewerkers gaan echt tot het uiterste om de tijd die de kinderen en hun ouders hier spenderen, zo aangenaam mogelijk te maken.

Zo hadden ze op 26 december ervoor gezorgd, dat na de lange dag in therapie, de kinderen de Kerstman konden ontmoeten in de sprookjesachtig mooi versierde cafetaria. Elk kind kreeg zijn eigen zak met tal van leuke hebbedingetjes en de kinderen die niet durfden, mochten de Kerstman in hoogst eigen persoon aan hun tafeltje verwachten. Hij deed er dan alles voor om de kinderen (en mij ;)) een rustig en veilig gevoel te geven.




Ook Josef Vervoort zelf komt dagelijks langs en begroet iedereen persoonlijk. Het een geen 'baas' die de boel van veraf in het oog houdt. Neen, hij begeeft zich onder de mensen, knoopt gesprekken aan en vraagt aan de kinderen en ouders hoe het met hen gaat. Je kan ook werkelijk zien op de manier waarop hij de kinderen bejegent dat hij ze een warm hart toedraagt.

De rest van de week hebben de kinderen in de speelhal geravot, geknutseld, Uno en Mensch ergere dich nicht gespeeld.



En ja hoor, ons Frauke spreekt intussen al een aardig mondje Duits. Elk nadeel heb ze voordeel (of: jeder Nachteil hat auch einen Vorteil - grijns).

Maar niet enkel de kinderen hebben weer veel tijd met elkaar doorgebracht, ook wij ouders zitten heel vaak samen. Ouders komende van heinde en ver, met dezelfde zorgen en aspiraties. Dat allemaal zorgt voor een immense verbondenheid, zowel tussen de kinderen als de ouders.

Het afscheid viel dus weer zwaar voor de kinderen. Floran en zijn prachtige Melina moeten weer wachten tot de volgende vakantie om hun smachtende, platonische liefde terug te kunnen beleven en Frauke moet haar vriendschap met Sophie en Yaris ook even on hold zetten.


Traantjes..

Maar wat is er mooier dan uitkijken naar iets moois?!
Tot in de Carnavalvakantie, Atlantis!


woensdag 28 december 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie: Negatieve energie en het effect op je zijn.

Vandaag zei een begeleidster 'shhht' tegen enkele kinderen (en geloof me, soms moet je ook eens ingrijpen). Floran heeft echter een zware schrikreflex en hij heeft zich ZO verschrokken, dat hij na de sessie, toen hij al een hele tijd bij me zat, plots in huilen uitbarstte. Hij was helemaal van zijn melk, riep dat hij niets gedaan had, dat hij niet stout is, dat de begeleidster stom is en dat hij nooit meer wilde gaan. Dat uitte zich vervolgens weer in irrationeel, irritant, pesterig gedrag naar mij en zijn zus toe. Nice one.

Het kost mij soms al mijn energie om hem proberen in toom te houden zonder zelf boos te worden en terwijl ik het moeilijkste tracht te voorkomen, voel ik de energie zo wegstromen uit mijn lichaam.


Na 1.5 h rust proberen te bewaren, ben ik steeds weer ongelofelijk blij dat de volgende sessie begint en ik weer 1.5 h heb om te bekomen.
Ik vond het een goed idee om iemand (niet mijn man) te bellen in de pauze, om te ventileren. Dat was blijkbaar niet zo'n goede zet. Ik kreeg namelijk te horen dat ik te veel geld uitgaf aan onzin, dat Floran nooit zou beter worden, dat ik veel te veel tijd en energie in de kinderen steek en dat ik er niets ga uithalen. Ik zou beter thuis blijven. Neen, het zou NOOIT of te nimmer beter worden, ik moest er mij maar bij neerleggen.

Dus, soms moet je beter nadenken en kijken wie in je omgeving wél en wie niet als hulpbron kan fungeren.

Helemaal leeggezogen zit ik weer 1.5h in de cafetaria, te genieten van even geen raar, buitensporig gedrag in mijn buurt en afwachtend tot de volgende krachtenrovende kinderpauze.

Maar ik blijf wel bij mijn leuze:



En Floran ook!


maandag 26 december 2016

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie, dag 1 - Kerstvakantie

De eerste sessie van 1,5h van de eerste dag zit erop.
Tijdens de daaropvolgende pauze begon Floran's gedrag zoals steeds helemaal te veranderen. Een sessie van 1,5h luistertherapie is voor Floran immens vermoeiend. Terwijl we alles uit de kast halen om hem bezig te houden (Mens erger je niet, Uno..) moet ik ook enorm mijn best doen om hem proberen zo rustig mogelijk te houden - en mezelf ook. Hij roept ontzettend luid, gibbert, vertelt de reinste waanzin, gooit met spullen, speelt vals en pest. En het toppunt.. hij doet het niet eens expres. Zodra de koptelefoon op zijn hoofdje gaat schieten de axonen van zijn neuronen alle kanten op. Ze lijken volgens mij op een bolletje wol dat helemaal in de knoop zit.



Betekent het dat zijn synapsen nieuwe en betere verbindingen aan gaan? Vermoedelijk wel. Ik zie alleszins dat het stoomt in zijn hersenpan!


Nog twee sessies te gaan vandaag. En dan nog 4 dagen van dat. Hold your horses mommy!
--> En het feit dat ik elke pauze met 4 kinderen met ADHD en eentje met een ontploffende hersenpan in een minuscule ruimte zit maakt het er niet gemakkelijker op.

De Tomatis-therapie in Atlantis: derde vakantie, dag 1 - Kerstvakantie

Hier zijn we dan weer. Dit is al onze derde vakantie die we aan de Tomatis-therapie spenderen.
Waar alle mensen in de vakantie lekker kunnen uitslapen en 'chillen' is het voor ons vroeg dag geblazen. Voor dag en dauw staan we op, maken ons klaar en reppen ons met tassen vol eten, drinken, speelgoed en spullen voor mama naar Atlantis in Sint-Truiden.

Men zou zich kunnen afvragen waarom we dit allemaal toch doen. Wel, dat is zo klaar als een klontje. Omdat het werkt.
Sinds de eerste keer in de grote vakantie is er bij Floran al heel wat veranderd. Nee, zijn emoties heeft hij nog steeds niet onder controle, maar hij denkt nu veel dieper na. Hij stelt heel veel in vraag. Hij neemt niet meer zomaar alles klakkeloos voor waar aan.
Dat is voor ons ook niet altijd even evident. Geef maar eens antwoord op een vraag zoals:
"Waarom zit ik eigenlijk op internaat? Waarom zit zus niet op internaat en ik wel? Ik zit niet in een rolstoel maar kan stappen, ik kan zelfstandig eten en drinken, ik kan mezelf aankleden, ik geef de geiten in de weide eten en ik kan me beheersen". (Nu, dat laatste, daar knelt het schoentje juist, maar dat kunnen we niet zeggen uiteraard).
Op zo'n moment zou het makkelijker zijn moest hij hier niet zo diep over nadenken. Dat brengt intense gevoelens teweeg.

Wat het bij Frauke al gedaan heeft is moeilijker te zien. Ik heb de indruk dat ze zich iets beter kan focussen en dat ze sneller hoort wat ik zeg. Ze is al iets meer 'aanwezig'. Ook heeft ze meer door. Zo heeft ze zelf ontdekt wie de Sint en de Kerstman eigenlijk vertegenwoordigt door nauwgezet te observeren en overal te goed te luisteren ;)

Dus ja... hier zitten ik dan maar weer, in de cafetaria, met de laptop en een boekje, te studeren. We kunnen er allemaal alleen maar beter van worden.